medycyna rodzinna żwirki i wigury warszawa

Ekspresję insuliny analizowano za pomocą RT-QPCR i porównywano z jej ekspresją w komórkach EndoC-aH1 i SKPC. Wyniki przedstawiono jako znormalizowane dla cyklofiliny i względem kontrolnych niepoddanych transdukcji komórek EndoC-aH2. Wyniki są średnie. SD 3 niezależnych preparatów RNA. (B) Analiza immunofluorescencyjna insuliny (czerwona) w nieściśniętych komórkach (. CRE) i wycięte komórki EndoC-AH2 (+ CRE). Jądra barwiono barwnikiem fluorescencyjnym Hoechst 33342 (niebieski). Pręty skali: 100 .m. (C) Analiza immunofluorescencyjna insuliny (czerwony) i Ki67 (zielony) w niepoznanych komórkach (. CRE) i wyciętych komórek EndoC-aH2 (+ CRE). Jądra barwiono barwnikiem fluorescencyjnym Hoechst 33342 (niebieski). Paski skali: 50 m (panel lewy i środkowy); 25 m (prawy panel). W B i C zastosowano określone ustawienia w celu uzyskania obrazów konfokalnych z nie-nasyconym sygnałem insuliny w wyciętych komórkach EndoC-H2. Te same ustawienia zostały użyte do wygenerowania obrazów insuliny dla nieodcinkowanych komórek EndoC-aH2. (D) Zawartość insuliny w niewybytych i wyciętych komórkach EndoC-aH2. Wyniki są wyświetlane jako średnie. SEM z 3 niezależnych kultur. Eksperyment powtórzono 2 razy. (E) Ekspresję IAPP, SLC2A2, ABCC8, KCNJ11 i RAB3A analizowano za pomocą RT-QPCR. Wyniki przedstawiono jako znormalizowane dla cyklofiliny i względem kontrolnych niepoddanych transdukcji komórek EndoC-aH2. Wyniki są wyświetlane jako średnie. SD 3 niezależnych preparatów RNA. Rysunek 6 Ekspresja. czynniki transkrypcji komórek przed i po wycięciu. Przeprowadzono RT-QPCR w celu porównania poziomu ekspresji zestawu. czynniki transkrypcji komórek (MAFA, GLIS3, RFX6, NKX2-2, NKX6-1, PDX1, MYT1, MNX1 i PAX6) wśród niekontrolowanych komórek EndoC-P H2, transfekowane Cre komórki EndoC-aH2, transfekowany GFP EndoC – y komórki H2 i wysepki. QPCR znormalizowano względem ekspresji TBP, a względna ekspresja każdego czynnika transkrypcyjnego była arbitralnie ustawiona na dla kontrolnych nieakceptowanych komórek EndoC-aH2. Przeprowadzono trzy niezależne ekstrakcje RNA dla każdego stanu hodowli (kontrola, Cre i GFP) i dla preparatu z ludzkiej wysepki. QPCR wykonano czterokrotnie. Wyniki są wyświetlane jako średnie. SEM. * P <0,0002, niesparowany dwustronny test Studenta z poprawką Welcha. Na koniec zapytaliśmy, czy komórki EndoC-AH2 pozostają wrażliwe na glukozę po delecji transgenu, w której pośredniczy Cre. Statyczne stymulowane glukozą wydzielanie insuliny przeprowadzono zarówno w kontrolowanych, jak i wyciętych komórkach przy użyciu dokładnie tej samej liczby zaszczepionych komórek na studzienkę w teście. Co ciekawe, przy wszystkich zmierzonych stężeniach glukozy bezwzględne wartości wydzielanej insuliny na godzinę były znacznie wyższe w wyciętych komórkach w porównaniu z kontrolnymi komórkami nieuporządkowanymi (Figura 7A). Niewyważone komórki nie zareagowały na stymulację glukozą pod nieobecność IBMX, inhibitora fosfodiesterazy, który zwiększa wewnątrzkomórkowe poziomy cAMP, ale reaguje na glukozę w obecności IBMX. W obecności IBMX wskaźnik stymulacji komórek niewyspecjalizowanych, zdefiniowany jako stosunek wydzielanej insuliny przy 15 mM glukozy w porównaniu z 0,5 mM glukozy, wynosił 2,0 (figura 7B). W komórkach wyciętych indukowane glukozą wydzielanie insuliny zarówno w nieobecności, jak i w obecności IBMX, ze wskaźnikami stymulacji odpowiednio 3,8 i 3,02 (Figura 7C). Figura 7 wydzielanie insuliny przez komórki EndoC-aH2 po wycięciu za pośrednictwem Cre. Komórki EndoC-aH2 transdukowano wektorem lentiwirusowym eksprymującym Cre i analizowano 21 dni później. Kontrolne nierozpoznane i wycięte komórki EndoC-P H2 testowano pod kątem statystycznego wydzielania insuliny przy różnych stężeniach glukozy w obecności lub nieobecności IBMX. W A, wyniki wyrażono jako ng wydzielonej insuliny na godzinę. W B i C wydzielanie insuliny przedstawiono jako procent zawartości insuliny. Wyniki przedstawiono jako średnie. SEM z 3 niezależnych dołków na warunek oznaczony testem ELISA [patrz też: oriflame katalog 16 2014, rak tarczycy objawy, rak szyjki macicy leczenie ]