oczyszczona borowina

Ponadto, wspierając swoją rolę w aktywnym kształtowaniu błony, REEP1 był preferencyjnie zlokalizowany na powierzchni liposomów o małej średnicy (Figura 5F). Co więcej, obrazowanie na żywo zawiesin białka-liposomu wyraźnie pokazało, że rozmiar liposomu pozostał stabilny w czasie po dodaniu kontroli HisTrx, podczas gdy dodanie HisTrx-REEP1 szybko indukowało przewężenia i konwersję dużych liposomów na mniejsze (Figura 5G i dodatkowe filmy wideo 3 i 4). Spójne dane uzyskano dla nieoznakowanego REEP1 na N-końcu (Supplemental Figure 5E and Supplemental Videos 5 i 6). Te obserwacje sugerują, że związek REEP1 z błonami promuje ich dodatnią krzywiznę i że ta funkcja REEP1 wymaga integralności domeny REEP. Myszy z nokautem REEP1 wykazują zależne od dawki zmniejszenie złożoności obwodowego ER w korowych neuronach ruchowych. Biorąc pod uwagę (a) fenotypowe konsekwencje niedoboru REEP1; (b) specyficzna dla neuronu ekspresja genu; (c) związek ER białka; i (d) właściwości kształtowania membrany, postawiliśmy hipotezę, że REEP1 może odgrywać kluczową rolę w prawidłowej organizacji neuronalnej ER, która składa się z otoczki jądrowej i jej składników obwodowych. Obie podgrupy zostały ocenione w ultrastrukturalnych odcinkach neuronów warstwy V kory motorycznej pierwotnej (ryc. 6A). Figura 6 Niedobór ABSP powoduje zależne od dawki zmniejszenie złożoności obwodowego ER, ale nie otoczki jądrowej w neuronach w pierwotnej korze ruchowej. (A) Reprezentatywne obrazy TEM neuronalnego somata w pierwotnej korze ruchowej Reep + / + i Reep1. /. myszy. Cytoplazma jest zabarwiona na żółto, jądro na niebiesko, a ER na czerwono. Paski skali: 2 .m dla obrazów z całych komórek i 400 nm dla wstawek. (B. G) Oceny ilościowe (średnia. SEM) otoczki jądrowej i parametrów obwodowych ER w sekcjach TEM sond neuronalnych w głównej korze ruchowej Reep1 + / +, Reep1 + /. I Reep1. /. myszy (4 zwierzęta na genotyp, 12 komórek na zwierzę). Ani długość otoczki jądrowej (B), jej sferyczność (C), ani liczba kieszeni jądrowych obserwowanych na odcinek komórki (D) nie różniły się między genotypami. Chociaż suma długości wszystkich obwodowych struktur ER na przekrój komórki była niezmieniona (E), wzrost zależny od dawki REEP1 obserwowano w średniej długości poszczególnych struktur ER (F) związanych ze zmniejszeniem liczby indywidualnych struktur ER na odcinek komórki (G). * P <0,05 (jednokierunkowa ANOVA). Jeśli chodzi o jądro, to ani całkowita długość błony jądrowej (Figura 6B), sferyczność części jądrowej (Figura 6C), ani liczba kieszeni jądrowych na sekcję (Figura 6D) nie wykazywały różnic między genotypami. Podobnie, nie było różnicy w skumulowanej długości obwodowych struktur ER (Figura 6E). Długość poszczególnych struktur wykazała statystycznie istotny wzrost Reep1. /. myszy (Figura 6F). Zwiększeniu tej długości towarzyszyło statystycznie znaczące zmniejszenie liczby obwodowych struktur ER w Reep1 + /. i Reep. /. myszy (Figura 6G). Te odkrycia na poziomie ultrastrukturalnym oznaczają, że niedobór REEP1 nie ma wpływu na jądrową część ER. Zamiast tego, obserwacja mniejszej, ale dłuższej struktury w obwodowym ER sugeruje, że złożoność tego drugiego pod-kompartmentu jest ujemnie skorelowana z ilością REEP1 dostępną w neuronie. Dyskusja Cel lepszego scharakteryzowania czynników istotnych dla aksonalnej konserwacji skłonił nas do modelowania SPG31 u myszy. Na podstawie naszej identyfikacji delecji egzonu 2 w REEP1 u pacjenta cierpiącego na HSP, usunęliśmy odpowiedni ekson 2 u myszy za pomocą strategii Cre-lox [przypisy: rak tarczycy objawy, porażenie piorunem, punkty rubinowe ]