okulista brzeg opolski

REEP1 jest oddzielony od retikulonów i REEP5 / Yop1p ze względu na krótszą N-końcową domenę hydrofobową (11, 12, 27). Nasze dane pokazują, że druga, dłuższa hydrofobowa domena jest wystarczająca, a jej integralność krytyczna dla aktywności kształtowania REEP1. W celu uzyskania wglądu po raz pierwszy w patofizjologię niedoboru REEP1 na poziomie subkomórkowym in vivo, przeprowadziliśmy szczegółową analizę morfometryczną ER w neuronach warstwy V kory ruchowej, tj. Regionie, w którym myszy typu dzikiego wykazują szczególnie silne ekspresje Reep1. Oceny ilościowe wykazały, że liczba struktur ER została zmniejszona zarówno w Reep1 + /. i Reep1. /. myszy, podczas gdy długość poszczególnych przedziałów ER została zwiększona. Zredukowana złożoność ER odpowiada zmniejszonej obfitości silnie zakrzywionych powierzchni membrany ER, takich jak te znalezione na brzegach arkuszy ER, w fenestrae i w kanalikach. Te dynamiczne podstruktury ER mają dodatnią krzywiznę ze stosunkowo jednolitą średnicą około 35 do 40 nm (28). Ta wartość uderzająco odzwierciedla nasze odkrycie in vitro, że liposomy o średnicy około 40 nm są najbardziej obfite w obecności REEP1. Wspierając to, doniesienie o bazowaniu na RNAi z retikulonu Rpnl1 Drosophila w hodowlach komórek naskórka ostatnio zwiększyło rozmiar struktur ER (29). Ponieważ sugerowano również retikulony do gięcia membran, obserwacje te mogą odpowiadać zmniejszonej krzywiźnie błony ER podobnej do efektów obserwowanych po nokaucie REEP1. Neurony motoryczne V warstwy V znajdują się na bardzo dużej odległości w neuronach motorycznych rdzenia kręgowego, zatem można sobie wyobrazić, że neurony te zależą od szczególnie skomplikowanego ER, aby utrzymać ich długie wydłużenia aksonalne. Potwierdzają to dowody, że białka związane z trzema innymi głównymi typami dominujących HSP są również związane z ER: ATL1, zmutowany w SPG3A, koduje ATLASTIN1, który, jak wykazano, bezpośrednio oddziałuje z białkami kształtującymi kanalik w celu promowania homotypowej fuzji błon ER i utrzymywać prawidłowe tworzenie sieci ER (30, 31). SPAST, zmutowany w SPG4, koduje SPASTIN, białko, które okazało się oddziaływać z ATLASTIN1 i REEP1 i organizuje strukturę ER poprzez połączenie go z mikrotubulami (11). Ostatecznie, RTN2, który jest zmutowany w SPG12 (32), koduje białko z rodziny retikulonów, w których wykazano, że rezyduje i kształtuje ER (29). Tak więc, nokaut REEP1 u myszy i porównanie z klinicznym, neurodegeneracyjnym fenotypem autosomalnie przeważnie odziedziczonego wariantu HSP SPG31 ujawniły, że utrata REEP1 prowadzi do defektów w organizacji ER. To, czy zmieniona złożoność ER może również wpływać na funkcje ER, takie jak rozwinięta odpowiedź białkowa i / lub określone funkcje eksportu ER, stanowią ważne pytania, które należy rozwiązać w przyszłości. Metody REEP1 skopiuj badania liczbowe u pacjentów HSP. Do badania zakwalifikowano 87 pacjentów z rodzin hiszpańskich z przewagą HSP (33). MLPA przeprowadzono zgodnie z instrukcjami producenta, stosując zestaw sond SALSA P213 (MRC-Holland). Próbkę z nieprawidłowymi sygnałami dla eksonu 2 poddano daltonemu PCR, stosując starter do przodu w intronie i primer odwrotny w intronie 2, a następnie sekwencjonowano (Tabela dodatkowa 1). Modelowanie delecji egzonu 2 Reep1 u myszy. Fragment 8,3-kb myszy genomowej myszy 129 / SvJ. biblioteka (Stratagene), w tym eksony 2 i 3 i sąsiednie sekwencje intronowe sklonowano w plazmidzie pKO-V901 (Lexicon Pharmaceuticals) zawierającym kasetę błonicy błoniczej A napędzaną promotorem fosfoglicerynianowym (PKG) z zastosowaniem miejsc BamHI i SalI. Jedno miejsce loxP wstawiono około 1,2 kb powyżej eksonu 2, niszcząc w ten sposób miejsce EcoRI
[patrz też: katalog oriflame 3 2015, oriflame katalog 16 2014, oriflame katalog 17 2014 ]